Over ons

Het Vliegveld van Namen
van 1944 tot nu

Het Vliegveld van Namen is gelegen ten noorden van het Provincie van Namen, op ongeveer 7 km ver van het centrum en vlakbij de autostrade. Gelegen in de velden op een hoogte van 181m, de vliegpistes spreiden uit over het grondgebied van Temploux als een groot deel van Suarlée..

Begin

Het luchtvaartterrein dateert uit de 2ste wereldoorlog. In 1917, zijn er twee Duitse observatie vliegtuigen zijn geland in een veld en dat vliegveld bestaat vandaag nog. ( ?) Ze bleven maar 1 dag in Temploux. 27 jaar hierna werd ditzelfde ”veld” een officiële vliegpiste.

Een legering basis

In september 1944, in volledige geallieerde aanval, landde in Temploux een Piper Cup in kaki kleuren, een Amerikaans observatie en verkenningsvliegtuig. Deze landing vond heel precies plaats op een veld van het Klooster van de Zusters van Liefdadigheid, aan de rand van de steenweg Namen-Nijvel vlak bij het kruispunt Saucin. De Amerikanen waren op zoek naar een eigen landingsplaats voor het crééren van een back-up basis. Het plateau van Temploux werd als luchtbasis gekozen.

Na de Duitse terugtrekking kon een zeer goede landingsbaan van zandplaten, waarvan er nog exemplaren over zijn, een zeer groot aantal vliegtuigen van alle soorten herbergen. Zo ontstond het vliegveld van de Negende Amerikaanse Luchtmacht. Volgens het Washington Historical Research Center had het zogenaamde “Namur” vliegveld de codenaam “Gangway Advanced”. Naast de strategische functie had dit vliegveld een heel specifieke missie: de repatriëring van gevangenen. “C47’s” die 30 tot 60 mensen vervoerden, landden dag en nacht op een goed gemarkeerde landingsbaan.

Aan het einde van de oorlog, bij de hoofdingang, toen gelegen aan de Chaussée de Nivelles, nodigden de Amerikaanse piloten de hele bevolking uit om de installaties van hun tijdelijke basis en de prachtige “vliegmachines” te bezoeken.

De militaire missie volbracht, verdween het vliegveld in 1946 net zo snel en eenvoudig als het was gemaakt. Een jaar later wisten enkele voormalige piloten, luchtvaartenthousiasten, de autoriteiten te overtuigen om deze site van het Temploux – Suarlée-plateau te exploiteren om daar een zweefvliegschool te creëren.

“L’Aéro Club de la Meuse”

Op de door het Amerikaanse leger in 1944 gekozen locatie zou zich een klein burgerluchtvaart terrein gaan ontwikkelen. Op 2 juni 1947 werd de “Aéro Club de la Meuse” opgericht, die zou later besluiten de Temploux Vliegpiste te heropenen.

Enkele bescheiden hangars van planken en plaatwerk huisvesten “het Belgian National Gliding School Centre”. Bij de ingebruikname van het luchtvaartterrein was een speciale tram- en busdienst gepland. Op zaterdag 21 juni vertrok om 19:09 uur een elektrische tram vanuit Namen. Op zondag versterkte een stoomtram de lijn…

… Het grote vliegfeest op zondag was ook een succes. Vers l’Avenir merkte op: “Het weer werd een paar minuten voor 3 uur ’s nachts kalm en alles ging voorbij zonder een enkele druppel water die de vreugde van de acteurs en toeschouwers verstoorde. Tijdens deze dag konden we opeenvolgende demonstraties zien van zweefvliegtuigen en individuele of groepsacrobatiek. We bewonderden vooral de grote Franse witte aas, luitenant-kolonel Norbert Leboutte (broer van de stafchef van de militaire luchtvaart) en Majoor Arend, die alle drie wonderen verrichtten, alle kanten opdraaien, vliegen op de rug, vallen als een dood blad, een herstel op ongeveer 100 meter van de grond en vervolgens met hoge snelheid laag langs de tribunes te scheren. Groepen van de Diest- en SintTruiden—scholen, evenals het La Fayette-eskader en mannen van de 349e en 350e in Beauvechain. In 1964 ging hij naar de basisschool in Gossoncourt, bij Tienen, en vijf jaar later werd hij instructeur aan “de Plaine de Temploux”. Het hoogtepunt van de zondagsvoorstelling was ongetwijfeld de afdaling met radioparachute gemaakt door de Fransman René Vincent. De laatste wierp zich in de leegte met een klein zenderstation voor hem en vertelde zijn ervaringen toe terwijl hij afdaalde. ”

Vanaf 23 juni zijn vlieg- en zweefcursussen begonnen. In november zijn 2.800 liervluchten voltooid. Na 1948 werd de bescheiden hangar aan het begin van de luchthaven opgevolgd door grotere, aantrekkelijkere voorzieningen. Ze zouden een van de meest gastvrije en benijdenswaardige, meest actieve toeristische bases maken. Onder deze omstandigheden zag het Vliegveld van Namen, met de steun van de nationale autoriteiten, zijn belang en activiteit toenemen, terwijl het zich tussen de wegen van Brussel en Nijvel, nabij de snelweg van Wallonië heeft de ruimste vooruitzichten voor ontwikkeling gereserveerd. Advocaat Devos, eerste voorzitter van de Aero Club van de Maas, concludeerde: “Het is ook onder deze omstandigheden dat Suarlée, zodra het weer het toelaat, zijn hemel steeds meer doorkruist door zweefvliegtuigen, vreedzame vogels. het helpt om jongeren de smaak van lucht te geven en daarmee de geest van initiatief en durf die, op de wegen van de wereld, België zal verzekeren, op alle gebieden waartoe het zich vandaag uitstrekt ‘vandaag het vliegtuig, de plek die erbij hoort’.

.

De Provincie

De jaren 70 en 1971 markeerden een zeer belangrijke fase in de ontwikkeling van het Vliegveld van Namen. De Provincie gaat over tot een paar onteigeningen. Het Economisch Bureau ontwikkelt een moderniseringsprogramma voor het luchtvaartterrein. De “Aerodrome de Namur” VZW is verantwoordelijk voor het promoten van deze activiteit. De periode van 1970 tot 1980 werd gekenmerkt door de realisatie van talrijke investeringen: een receptiegebouw van circa 900m², drie nieuwe hangars van ruim 3.000m², grote parkeerplaatsen voor vliegtuigen, parkeerplaatsen voor auto’s en een camping. Deze investeringen werden gefinancierd door nationale, regionale en provinciale kredieten, evenals door « ADEPS ».

Ondanks de duidelijke publieke belangstelling voor de Vliegveld van Namen, werd het onderhoud erg duur en werd het gebrek aan winstgevendheid al snel een te zware last voor de provinciale autoriteiten, die het beter vonden om het te verwijderen. Het luchtvaartterrein ging in de verkoop en voor het eerst sinds 1947 kwam het bestaan van de vlakte in gevaar …

Het zou moeilijk te begrijpen zijn waarom we een reeks activiteiten stopten die een onmiskenbare toeristische attractie vormden en die ook een instrument voor economische ontwikkeling vormden. Het zou absurd zijn geweest om een goed uitgerust luchtvaartterrein te sluiten.

De privatisering

Het Vliegveld werd eind 1983 geprivatiseerd om op 2 januari 1984 van kracht te worden. Voor het economisch herstel van de site, werkten de nieuwe leidinggevenden om het vliegveld een nieuw imago te geven dat beter geschikt was aan de beweging van de grote vrije tijd. De realisatie van verschillende luchtvaart- en toeristenprogramma’s, de aanpassing van een krachtige en optimistische mentaliteit verschenen …

Drie clubs, “les Ailes Namuroises”, “le Para-Club de Namur,” l’Amicale des pilotes privés”, Publi-Air, Air-Technic, meer dan 1.500 bezoekers per jaar zullen dit jaar in totaal meer dan 130.000 bewegingen hebben behaald.

Het Vliegveld van Namen werd 33 jaar lang beheerd door de familie Bertrand. Zweefvliegtuigen (Cap Vol à Voile en CEVV), helikopters (Best in Sky), vliegtuigen (privé, Aeromotion en Bouxair) en parachutisten (Para Club de Namur) zijn altijd de vreugde van de vele bezoekers die naar de Site komen.

In juli 2017 kochten drie mensen het Vliegveld van “Chabichou” en Alain Bertrand. Olivier de Spoelberch, Vanina Ickx en Benjamin de Broqueville leiden nu het Vliegveld met Herbert, de luchthavencommandant, en Catherine. Het doel is om Het Vliegveld van Namen dagelijks te blijven ontwikkelen en er één van de mooiste vliegvelden van Europa van te maken …